women-society
women-society

Και τι θα πει ο κόσμος;

Σας έχει τύχει ποτέ να θέλετε να κάνετε κάτι και να σας αντιγυρίσει κάποιος την ερώτηση «μα τι θα πει ο κόσμος;»; Προφανώς είναι ρητορική η ερώτηση. Λόγω της δομής της ελληνικής κοινωνίας είναι κάτι παραπάνω από αυτονόητο ότι η ερώτηση αυτή θα ηχήσει στα αυτιά μας τουλάχιστον μία φορά κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Κάποιες φορές διανθίζεται ή γίνεται πιο γλυκιά και προστατευτική. «Εγώ δεν έχω πρόβλημα αλλά τι θα πει η ξαδέλφη σου/θεία σου/γιαγιά σου/ προϊστάμενος σου κ.α.;», «Εγω μαζί σου είμαι, κι εγώ το ίδιο πιστεύω αλλά δε θέλω να σε κοροϊδέψουν/περιθωριοποιήσουν» ή ακόμα και «έχεις δίκιο αλλά έτσι είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή και θα πρέπει να συμβιβαστείς».

Τις περισσότερες φορές όλες αυτές οι νουθεσίες στηρίζονται σε ιδεοληψίες, σε προκαταλήψεις ή σε ξεπερασμένες πρακτικές. Πρακτικές του παρελθόντος που έχουν έρθει αναλλοίωτες ή λίγο αλλαγμένες. Οι πρακτικές αυτές  τότε που ξεκίνησαν είχαν βαθιά ουσία αλλά στη σημερινή κοινωνία παρόλο που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες για μελέτη, είναι παντελώς άχρηστες στην εφαρμογή τους.

Ως επί το πλείστον, στη δική μας κοινωνία, είναι ακίνδυνες και ανώδυνες οι παραινέσεις και συνήθως παραμένουν παραινέσεις και δεν περνάμε στην επιβολή ιδεών δια της βίας. Παντρέψου με θρησκευτικό γάμο, βάφτισε το παιδί σου σε εκκλησία, μην κυκλοφορείς μόνη σου κορίτσι πράμα, θα σε δει η γειτονιά να φιλιέσαι και τι θα πει, μην φωνάζεις και μας ακούσει ο γείτονας και άλλα τέτοια. Ανώδυνα στο άκουσμα αλλά φοβερά πιεστικά και εξουσιαστικά την πράξη.

Στο πέρασμα των χρόνων τα πράγματα ήταν λιγότερο «ρόδινα». Μέχρι το πρόσφατο 1983 που καταργήθηκε και τυπικά βάσει νόμου, οι γυναίκες της ελληνικής πραγματικότητας δεν μπορούσαν να παντρευτούν χωρίς προίκα. Η θέσπιση αυτού του θεσμού, κατά τα Βυζαντινά χρόνια και αργότερα στα μέσα του 1800 που παρατηρήθηκε πιο έντονα, έδινε τη δυνατότητα στο ζευγάρι να ξεκινήσει την κοινή του ζωή, να εξασφαλίσει οικονομικά τη γυναίκα και συνεισφέρει με αυτό τον τρόπο στο νέο της σπίτι καθώς δεν είχε εισόδημα από έμμισθη εργασία. Αργότερα τα πράγματα άλλαξαν, αλλά ο θεσμός παρέμεινε.

Στην Κίνα, οι γυναίκες υπέφεραν για να αποκτήσουν πέλματα των 7,5 – 10 εκ. Ακολουθώντας μια βασανιστική διαδικασία, έδεναν σφιχτά με επιδέσμους τα πόδια των κοριτσιών ώστε να παραμορφωθούν. «Τα πόδια του λωτού» όπως λέγεται η πρακτική, ξεκίνησε από την αριστοκρατία και πέρασε σιγά – σιγά και στις κατώτερες τάξεις. Χωρίς αυτή την παραμόρφωση ήταν σχεδόν αδύνατο να βρεθεί «καλός γαμπρός» για την κοπέλα. Εάν οι νεαρές γυναίκες γλίτωναν από τους ακρωτηριασμούς και τα σηπτικά σοκ, παρέμεναν καθηλωμένες στο σπίτι όπου κεντούσαν, έπλεκαν και δημιουργούσαν υλικά προς πώληση. Εκτός του φετίχ ομορφιάς δημιουργήθηκε άλλος ένας λόγος για να μην ξεπεραστεί μέχρι το 1950 αυτή η βάρβαρη πρακτική.

Ακόμα και σήμερα, υπολογίζεται ότι κάθε λεπτό, 6 κορίτσια υπόκεινται σε κλειτοριδεκτομή για να ξορκίσουν το κακό, να είναι όμορφες και καθαρές, για να μην πεθάνει το μωρό όταν θα γεννιέται, για να μείνουν πιστές στον άντρα τους, για να μην μείνει σεξουαλικά ανίκανος ο άντρας και άλλα πολλά.

Ανήλικα κορίτσια παντρεύονται, κάπου στα 12 εκατομμύρια κάθε χρόνο, πριν κλείσουν τα 18 τους. Με λίγα μαθηματικά αυτό επιμερίζεται σε 23 κορίτσια ανά λεπτό.

Μήπως όμως πρέπει να επανεξετάσουμε την παρέμβαση που επιτρέπουμε να καθορίζει τις αποφάσεις μας;

Ακόμα και οι ιδεοληψίες  και οι προκαταλήψεις που έχουν διαιωνιστεί και φαντάζει αδύνατο να ξεπεραστούν, κάποια στιγμή θα ξεπεραστούν. Είναι στη φύση των κοινωνιών να εξελίσσονται συνεχώς, να μην μένουν σταθερές και σκοπό έχουν να εξυπηρετούν τους ανθρώπους και όχι απαρχαιωμένες μεθόδους.

Η περιθωριοποίηση που υφίστανται τα άτομα που επιλέγουν να αντιταχθούν στη μέχρι τώρα πορεία του κόσμου είναι απόλυτα αναμενόμενη αλλά και η αντίδραση απαραίτητη. Πώς αλλιώς θα προχωρήσει η κοινωνία μας εάν δεν συγκρουστούμε με το παρελθόν που δεν προσφέρει κάτι στο παρόν; Η ελευθερία κάθε ανθρώπου, κάθε γυναίκας και κάθε άντρα, κρίνεται και από αυτές τις μικρές επαναστάσεις, του δε με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος, του δεν συμφωνώ με αυτό που γινόταν τόσα χρόνια και ήρθε η ώρα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό και του θα μιλήσω άφοβα για τις απόψεις μου. Αλλιώς, μάλλον θα παντρευόμασταν ακόμα με προικοσύμφωνο και θα απαιτούνταν η παρθενιά μας.

Βlue Jay
Μια βαθιά αισιόδοξη κίσσα που θα ήθελε να κλέβει λεπτά και ώρες για να μεγαλώνει τις μέρες και να προλαβαίνει να κάνει περισσότερα. Πάντα μοιρασμένη στο αληθινό και το φανταστικό, μετά από τόσα χρόνια μαθαίνει ακόμα πώς πρέπει να κουνήσει τα φτερά της για να πετάξει. Συνήθως πέφτει με δύναμη πάνω σε δέντρα άλλα ζαλισμένη συνεχίζει.